تکنوکراتهای اهل «ذکر»!

 

تکنوکراتهای اهل «ذکر»!

 

 

 

به هر تقدیر شکی نیست که اکنون در نظام ما، حزب الله رفته رفته به انزوای سیاسی کشیده می شود و کارها به دلباختگان تکنوکراسی واگذار می گردد. این نشانه ایست از همان سرنوشت محتومی که همه انقلابهای جهان را وا داشته است تا فرزندان خویش را ببلعد... فکر نمی کنم کسی در این معنا تردید داشته باشد که تکنوکراسی حافظ منافع ابرقدرتهاست. حاکمیت تکنوکراتها  خواه نا خواه نظامهای انقلابی را به جانبی متضاد با شعارهای اساسی انقلاب- آزادی و استقلال- می کشاند.

(سید مرتضی آوینی؛ مبانی توسعه و تمدن غرب؛ نشر ساقی؛ ص110)

 

 

 

مرد روشن بین عصر ما که مصداق حقیقی آیه «یکفر بالطاغوت و یومن بالله» بود و پس از شهادتش از نائب امام زمان"عجل الله تعالی فرجه الشریف" لقب سید شهیدان اهل قلم گرفت، شهید سید مرتضی آوینی، در سالهای پایانی دهه شصت و اوایل دهه هفتاد به دغدغه مندان آرمانهای انقلاب هشدار داد که همه چیز در معرض نابودی است. در آن سالها حاکمیت بی چون و چرای تکنوکراتهای مسلمان(!) بر تمامی شوون ایران اسلامی به تمامیت رسیده بود و سرمایه سالارانی که به اصالت تکنیک عقیده تام داشتند به بهانه حفظ کشور در میان طوفانهای اقتصادی، سیاستهایی را اتخاذ می کردند که فاصله های انکار ناشدنی با شعارهای انقلابی داشت و این گویی سرنوشت تمامی انقلابها بود چنانکه لیبی، کوبا، الجزایر و ... را هم درنوردیده بود.

 

تکنوکراتهای کشور ما همه نماز می خوانند، به  جمعه و جماعات مقیدند، قرآن می خوانند و اهل ذکر و تسبیح اند. تکنوکراتهای ما مسلمانند و جالبتر آنکه بعضی از آنها اهل معنویت و عرفان هم هستند. تعجبی ندارد که اینگونه باشند. دنیای مدرن حتی معنویت متناظر با تکنوکراسی را هم تولید کرده است. بالاخره مردان انقلابی دیروز و مدیران ارشد امروز باید با نوعی نوستالژی خوشمزه  با اعتقادات آرمانی خویش مرتبط باشند، هرچند که هیچ نسبت حقیقی و التزام درستی به آنها نداشته باشند.

 

در رسانه نیز تکنوکراتهای معنوی کم نیستند. کسانی که دنیا و آخرت را فقط از دریچه تئوریهای کلاسه شده غربی می بینند. مدیران ارشدی که برای جذب مخاطب و مشتری حاضرند آرمانها را به قیمت ارزانتری بفروشند؛ اینان کسانی هستند که مدیران فاسد را به بهانه اینکه بر اساس تئوری های مدیریتی در رده ی «شیران» هستند، نگاه می دارند و نیروهای آرمانگرا را تحقیر و مسخره می کنند. اینان کسانی هستند که فمینیستها براحتی از سر و کولشان بالا می روند ولی معتقدند «دختران چادری ژن هنری ندارند». کسانی که برای حفظ پرستیژ علمی(که برای خود دست و پا کرده اند) چشمانشان را بر کثافت کاریهای آشکار می بندند.

 

آقای دکتر «خ» از این دسته مدیران در رسانه است.

 

آقای دکتر «خ» نیز اهل ذکر و تسبیح اند، تئوریهای دکتر«خ» می گویند که می توان به هرکسی تهمت زد و او را بی رحمانه نقد کرد ولی نباید اجازه داد کسی کوچکترین نقدی از تو منتشر کند. برای شناختن حزب اللهی های دیروز و استحاله شده های امروز کافیست بدانید رادیو جوان (که بسیار مورد علاقه تکنوکراتهایی مانند گردانندگان سایت آفتاب نیوز است) توسط شاگردان این فرمانده فرهنگی اداره می شود.  تکنوکراسی در رسانه به شدت در حال توسعه است و تب جذب مخاطب براساس تئوریها و تکنیکهای جدید بالا گرفته است. ولی به این سوال بیاندیشد که با توجه به تجربیات ما در دوران حاکمیت سرمایه سالاران تکنوکرات، عاقبت جولان تکنوکراتها در رسانه چه خواهد شد؟