| تبليغات | X |
تاملاتی غیرحرفه ای و غیر استاندارد! |
...واگذار می شویم!
به علت اشتغالات زیاد شش دانگ این کافه با تمام لوازم اعم از میز و صندلی - قهوه ساز و چایی ساز - چماق و چفیه - رادیو ضبط و انواع نوارهای حاج منصور و سعید حداد و مشتی کتاب های روشنفکری جوییده شده به اضافه ی آبونمان چندتا روزنامه ی هوچی گر واگذار می شود.
از طریق کامنت نسبت به خرید اقدام فرمایید.
شرایط عمومی و خصوصی و ویژه:
۱- دارا بودن مدرک بی ارزش کارشناسی ارشد به بالا برای اسکات خصم(خفه کردن دشمنان)
۲- عقب ماندگی آرمانی به مدت حداقل ۱۹ سال(تا قبل از آغاز دوران طلایی سازندگی)
۳- تهور و صراحت و اندکی بلاهت برای بی توجهی به تهدید آقایان و احیاناً اخراج
۴- دغدغه به میزان اصلاح کل عالم و آدم باگرایشهای فاشیستی
۵- ترجیحاً مرد و با حداکثر ۲۹ سال سن
و آخر دعوانا ان الحمد لله ربّ العالمین
نوشته شده در جمعه سی ام شهریور 1386ساعت 18:5 توسط فرزین کیانی
|
وهن ظواهر اسلامی خطرناکتر از بدحجابی
تاکنون اعتراضات زیادی راجع به نحوه پوشش اسلامی بازیگران زن فیلمها و سریالهای ایرانی ابراز شده است. اخیراً هم درباره عدم رعایت پوشش کامل و آرایش غلیظ بازیگران زن سریال «مدار صفر درجه» حرفهایی گفته شده است؛ آنچه در این مطلب می خواهم بگویم آنروی سکه نحوه پوشش است.، آنهم وهن ظواهر اسلامی در برخی سریالها و فیلمهاست. سوال پیشینی من این است که برای چه کسانی در فیلمها و سریالهای ایرانی از ظواهر اسلامی مانند محاسن برای مردان و چادر برای زنان استفاده می شود و این ظواهر همراه چه مفاهیمی به مخاطب منتقل می شود؟
متاسفانه بارها دیده ام که از محاسن برای پرسوناژهای منفی مانند معتادین، بیماران و افراد متعلق به طبقات پایین فرهنگی و اجتماعی و فاقد تحصیلات آکادمیک استفاده می شود؛ چادر هم به همین ترتیب نشان آشفتگی، فقر و ... و در مقابل تمامی زنان تحصیلکرده و به اصطلاح خوشبخت همگی با لباسهای مد روز و عمدتاًبدون چادر به نمایش در می آیند(که البته آثار این شخصیت پردازی را هم داریم می بینیم). پیام بینامتی این تصاویر کاملاً روشن است. با تکرار این صحنه ها تماشاگر براساس تداعی، ظواهر اسلامی را تماماً با مفاهیمی منفی و با احساسی منزجر کننده دریافت می کند، اتفاقی که بسیار خطرناکتر از اصل بدحجابی است.
آخرین نمونه ای که دیدم، فیلم سینمایی عصر روز جمعه شبکه اول سیما به اسم «گزارش یک اعدام» محصول سیما فیلم بود.در این فیلم در یک سکانس حساس، دوربین با تاکید بر نمایش وضعیت ظاهری بازیگر زن این مجموعه (بهنوش طباطبایی) همراه با نشان دادن چادر و دمپایی(!) او بر آشفتگی و در ماندگی اش تاکید می کند، او در آغوش دوست شیک پوش و متمولش قرار می گیرد و از او درخواست کمک می کند؛ دقیقاً در سکانس بعد، دوربین با همان حساسیت و تاکید بر وضعیت ظاهری، از نوک پا تا سر او را در نمایی بستهclose)) به نمایش می گذارد، او در این سکانس با لباسهایی کاملاً رنگی با دامن کوتاه و چهره ای با آرایش کامل و البته کاملاً شاد و خندان به تصویر کشیده می شود که با تحسین ظاهرش از طرف دیگران مواجه می شود.
نمی توان از پیام فوق العاده منفی این سکانس که فراتر از نحوه مونتاژ تصاویر و به صورت بینامتنی از طریق دکوپاژ و طراحی پرسوناژهای مثبت و منفی فیلم به بیننده منتقل می شود، چشم پوشی کرد. در رادیو نیز به شکل دیگری این مساله رخ می دهد. در بسیاری از برنامه های رادیو بخصوص رادیو جوان، مجموع جنس صدا و لحن گویندگان زن خودبخود فضایی غیر دینی و گاه عمیقاً ضددینی را رقم می زند. در رادیو همه چیز کلام نیست بلکه ورای کلام (فراکلام) این کانتکس برنامه متشکل از کلام، لحن و نوع فراز و فرود صداست که معانی جانبی را تولید می کند. مساله ای که مدیران ارشد رادیو بالعکس در وخیمتر کردن آن عمد دارند و به برای آن ارزش هم قائلند(!)
این اتفاق بسیار خطرناکتر از اصل بدحجابی است چراکه پوشش بد شاید رواج الگوهای نامناسب فرهنگی تلقی شود ولی تخریب الگوها و ظواهر اصیل اسلامی کلیت فرهنگ را در قبال هجمه ها خلع سلاح می کند؛ به این ترتیب شما نه اجازه ی نفی الگوهای منفی را خواهید داشت و نه چیزی برای عرضه برایتان باقی مانده است.
نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386ساعت 21:49 توسط فرزین کیانی
|
سپهر قدسی زندگی با «تقویم شیعی»
به مناسبت حلول ماه مبارک رمضان
(اصل این مطلب را در سایت رجانیوز منتشر نموده ام)
«بحران هویت» با نگاه سکولار به عالم رابطه ی تنگاتنگی دارد؛ بحران هویت در معنای دقیق خود ناشی از فراموشی نسبت حقیقی بشر با مبداء خود است. انسانی که در بطن عالم خویش نشانی از هویت حقیقی خود نمی یابد، از ترس و واهمه ی «پرتاب شدگی» در یک جهان ناآشنا، به انواع و اقسام سرگرمی ها پناه می برد تا برای لحظاتی هم که شده به آرامش ناشی از فراموشی دست یابد، دقیقاً مانند انگیزه ی پناه بردن به الکل یا مواد مخدر.
در زندگی جدید بشر مدرن به ندرت می توان سراغی از مفاهیم قدسی گرفت. این ماجرا مخصوص عالم غرب فقط نیست، بلکه سالهاست که تمام بشریت در این سرنوشت با غرب همراه و هم زبان شده اند؛ ولی در این میان در برخی جوامع هنوز می توان با تکیه بر مآثر قومی و دینی راهی برای کم کردن اثر قداست زدایی از زندگی یافت. ایران بی تردید در این میان از امکان بیشتری برخوردار است.
تقویم شیعی ویژگی های منحصر به فردی دارد. سراسر سال مشحون از روزهایی است که به طریقی با ولادت، وفات یا شهادت یکی از معصومین یا بزرگان دین و یا اتفاق مذهبی دیگری نسبتی دارد. این موضوع برای دینداران، در روزگاری که زمین و زمان به «خود فریبی» کمر بسته اند، نعمت بزرگی به حساب می آید.
از اقتضائات چنین تقویمی، شادی و حزن دائم و البته برنامه ریزی شده است. برای هر ایرانی معتقدی روزهای بسیاری از سال وجود دارد که به او مفاهیمی مقدس مرتبط با زندگی را یادآوری می کند. این مفاهیم که بطور مستقیم با احساسات او گره می خورد، فرصت یکنواختی و غفلت را از او می گیرد و او را بار دیگر با آسمان مرتبط می کند. ماه محرم و ماه رمضان اوج این ماجراست.
در این میان نمی توان از فراوانی مناسبتهای حزن انگیز در این تقویم به سادگی عبور کرد. در عین حالیکه بسیاری از روزهای سال، ما را به حزن دعوت می کند ولی باید متوجه بود که این حزن به معنای غمناکی و افسردگی نیست؛ حزن عرفانی شیعه علاوه براینکه عمیقاً بوجودآورنده ی بهجت و انبساط خاطر است، نشان دهنده ی تذکر دائمی انسان به ماهیت فانی این عالم و شکوه ی او از فراق منزل اصلی خویش است:
بشنو از نی چون حکایت می کند از جداییها شــــکایت می کند
کــز نـیستان تا مرا بـــــبریده اند از نفیرم مرد و زن نالیده اند
تاکید بر این مساله به این خاطر بود که چند سالی است برخی تحت تاثیر مناسک مذهبی دیگر کشورهای مسلمان، از رنگ آمیزی حزن انگیز فرهنگ شیعی به عنوان یک نقص یاد می کنند. این درحالست که با نگاهی «کل انگارانه» به فرهنگ ایرانی، هماهنگی آرامش بخش و شادی آفرین این عناصر فرهنگی و تجلی آن در معماری، ادبیات، موسیقی و بطور کلی هنر خود را می نمایاند.
